دانشگاه علوم پزشکی جهرم مجله علوم پزشکی پارس 2717-0284 17 3 2022 12 25 Identification of Campylobacter species in Jahrom slaughterhouse chickens in 2016-17 شناسایی گونه های کمپیلوباکتر در مرغ های کشتارگاه های جهرم در سال 96-1395. 1 6 700420 10.52547/jmj.17.3.1 FA محمد پوراحمدی دانشیار، گروه علوم ﺗﺸﺮﻳﺢ، داﻧﺸگاهﻋﻠﻮم پزﺷﻜﻲﺟﻬﺮم،جهرم، ایران 0000-0001-7762-4274 ریحانه روحی جهرمی کارشناسی ارشد، گروه میکروب شناسی، دانشگاه علوم پزشکی جهرم، جهرم، ایران 0000-0002-4895-1054 فرهاد مرادی کارشناسی ارشد، گروه میکروب شناسی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران ذبیح اله فرجی کمیته تحقیقات دانشجویی،دانشگاه علوم پزشکی جهرم، جهرم، ایران محسن فرهنگ زرگر کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی جهرم، جهرم، ایران 0000-0002-5504-1788 بهاره رازقی حقیقی کمیته تحقیقات دانشجویی،دانشگاه علوم پزشکی جهرم، جهرم، ایران 0000-0001-8564-0266 Journal Article 2022 12 25 Introduction: Campylobacteria is one of the most common groups of bacteria which is transmitted between humans and animals. Among the animal source foods, the presence of campylobacter species in poultry meat has been extensively reported and the consumption of undercooked meat is the most important cause of campylobacter transmission to humans. The aim of this study was to identify Campylobacter spp.in Jahrom slaughterhouse chickens in2016-17. Materials & Methods: In this descriptive cross-sectional study, 328 samples of poultry carcasses were randomly selected from slaughterhouses of Jahrom during spring and winter of 2016-2017.Campy-Thio transient medium were used for transferring samples. Exeter Broth enrichment medium and Agar Skirrow selective medium and specific Bacteriological tests were used to identify campylobacter.Data were analyzed by SPSS software version 21 in descriptive statistics level and using frequency, percentage and chi-square test at the significant level of 0.05. Results: Out of 328 samples, contamination with Campylobacter species was showed in 217(66.2%) ones, 146 (67.3%) and 71 (32.7%) of the samples were infected with Campylobacter jejuni and other Campylobacter species, respectively. It is necessary to mention that 118samples (72%) were contaminated in spring and 99 ones (60.4%) in winter. Also, Frequency of Campylobacter species in liver was79.3%, gizzard 69.5%, heart 61% and meat of poultry55%. Conclusion: Due to the contamination of poultry carcasses (66.2%) especially the liver, which is a potential source of Campylobacter species infection and one of the major health hazards in human society, quality control, and the significant association between infection frequency and season Notification about not consuming certain parts of chicken and training proper methods of consumption and full baking of poultry meat and precautions during the different seasons seems essential. مقدمه: کمپیلوباکترها از شایع‌ترین باکتری‌های مشترک بین انسان و حیوان محسوب می شوند. در میان مواد غذایی با منشاء حیوانی، حضورگونه‌های کمپیلوباکتر درگوشت طیور به وفور گزارش شده و مصرف گوشت نیم پز مهم‌ترین راه انتقال آلودگی به انسان است. این مطالعه باهدف شناسایی گونه‌های کمپیلوباکتر در مرغ های کشتارگاه های جهرم در سال 96-1395 انجام شد. روش کار: در این مطالعه توصیفی- مقطعی تعداد 328 قطعه از لاشه های مرغ، به طور تصادفی در فصول زمستان و بهار 96-1395 از کشتارگاه های شهرستان جهرم انتخاب شدند. برای انتقال نمونه ها از محیط انتقالی Campy – Thio و برای شناسایی کمپیلوباکتر از محیط غنی کننده Exeter Broth و محیط انتخابی Agar Skirrow و آزمایش های اختصاصی باکتریولوژی استفاده شد. داده ها با نرم افزار SPSS نسخه 21 با استفاده از مقادیر فراوانی مطلق و درصد و همچنین آزمون مربع کای در سطح معناداری 0.05 تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: از مجموع 328 نمونه مورد بررسی، 217 نمونه (66.2 درصد) آلودگی به انواع کمپیلوباکتر را نشان دادند که 146 نمونه (67.3 درصد) کمپیلوباکتر ژژونی و 71 نمونه (32.7 درصد) سایر گونه های کمپیلوباکتر بودند. همچنین 118 مورد آلودگی (72 درصد) مربوط به فصل بهار و 99 مورد آلودگی (60.4 درصد) مربوط به فصل زمستان بود. درصد فراوانی آلودگی کبد 79.3، سنگدان 69.5، قلب61 وگوشت مرغ 55 درصد بود. نتیجه گیری: با توجه به وجود آلودگی 66.2 درصدی در لاشه‌های مرغ به خصوص کبد که منبع بالقوه عفونت های کمپیلوباکتریایی و از مخاطرات مهم بهداشتی است از یک سو، و معنادار شدن ارتباط درصد فراوانی آلودگی با فصول سال از سوی دیگر، اطلاع رسانی در خصوص عدم مصرف برخی قسمت‌های مرغ، ارائه آموزش روش‌های صحیح شستشو و پخت کامل مرغ و احتیاط‌های لازم در فصول مختلف سال لازم به نظر می‌رسد.

https://jmj.jums.ac.ir/article_700420_bd0a1778da350fa2c8bdb8be09574914.pdf

دانشگاه علوم پزشکی جهرم مجله علوم پزشکی پارس 2717-0284 17 3 2022 12 25 Effect of Integrative Psychotherapy on Body Image, Mindful Eating and Satisfaction of Therapy and Therapist in Obese women اثر روان درمانی یکپارچه نگر بر تصویر بدنی، خوردن آگاهانه، رضایت از درمان و درمانگر در زنان چاق 7 16 700421 10.52547/jmj.17.3.7 FA خدیجه باباخانی دانشجوی دکتری روانشناسی سلامت، گروه روانشناسی،واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران شهرام وزیری دانشیار،گروه روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0001-5035-6054 بیوک تاجری استادیار، گروه روانشناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی ، کرج، ایران 0000-0001-9575-9236 فرح لطفی کاشانی دانشیار، گروه روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0003-3383-6931 طاهره رنجبری پور استادیار،گروه روانشناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی ، کرج، ایران 0000-0001-5787-134x Journal Article 2022 12 25 Introduction: Nowadays, obesity is one of the health problems and risk factors for many diseases and with increasing prevalence of obesity necessary to prioritize effective psychological strategies to deal with this problem. The purpose of this study was to determine the effect of intervention integrative psychotherapy on body image, mindful eating, and satisfaction of treatment and therapist in obese individuals. Materials and Methods: This quasi-experimental study with pre- and post-test design with control group and follow-up structure was performed 3 months after intervention. Thirty obese women were selected and randomly divided into two groups; intervention (n = 15) and control (n = 15). Intervention of training was done in nine session of 90 minutes for experimental group and the control group received any intervention. Body image, mindful eating and satisfaction of treatment and therapist questionnaires, were used for data collection before and after the intervention. Co-variance test were used for statistical analysis of data. Results: Findings of the analysis of variance indicated that there is a significant difference in body image and mindful eating and satisfaction with therapy and therapist after intervention between two groups. There were no difference the mean values of the variables (body image, mindful eating, satisfaction with therapy and therapist) at pre-test phase between two study groups, but in post-test and follow-up phases there was a significant difference (p= 0.001) and improvement was observed. The difference of mean values of two groups in body image at post- test and follow-up phase respectively was 8.40 and 6.260 scores, in mindful eating variable was -28.86 and -32.33 scores, follow-up phase and for satisfaction of therapy and therapist variable was 2.53 and 4.80 scores. Conclusion: Integrative psychotherapy can affect the body image, mindful eating and satisfaction of therapy and therapist of people and by using this method, the attitudes of obese women may be able to changed and improve. مقدمه: امروزه، چاقی یکی از معضلات سلامتی و عامل خطرساز برای بسیاری از بیماری ها است و با افزایش شیوع چاقی به راهبردهای روانشناختی موثر برای مقابله با این مشکل نیاز می باشد. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی روان درمانی یکپارچه نگر بر تصویر بدنی، خوردن آگاهانه و رضایت از درمان و درمانگر در افراد چاق انجام گرفت. روش کار: این پژوهش شبه تجربی با طرح پیش آزمون، -پس آزمون با گروه کنترل و پیگیری بعد گذشت 3 ماه از مداخله بود. 30 نفر زنان چاق به صورت تصادفی ساده در دو گروه مداخله (15 نفر) و گروه کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. مداخله آموزشی به مدت 9 جلسه 90 دقیقه‌ای بر روی گروه آزمایش انجام شد و در گروه کنترل هیچ مداخله‌ای انجام نشد. برای جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه های تصویر بدنی، خوردن آگاهانه و رضایت از درمان و درمانگر قبل و بعد از مداخله استفاده شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون آماری تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافته ها: براساس تحلیل کوواریانس مشخص گردید که گروه آزمایش و گروه شاهد بعد از مداخله از لحاظ متغیرهای تصویر بدنی، خوردن آگاهانه و رضایت از درمان و درمانگر تفاوت معنی داری با هم دارند. میانگین نمره هر سه متغیر (تصویر بدنی، خوردن آگاهانه، رضایت از درمان و درمانگر) در هر دو گروه تحت مطالعه در پیش آزمون تفاوتی با هم نداشتند (p>0.05)، ولی در پس آزمون و پیگیری تفاوت معنی دار (p=0.001) و بهبود شرایط مشاهده شد. تفاوت بین نمره میانگین دو گروه در پس آزمون در متغیر تصویر بدنی و مرحله پیگیری به ترتیب 8.40 و 6.260؛ در متغیر خوردن آگاهانه 28.86- و 32.33- ؛ و برای متغیر رضایت از درمان و درمانگر 2.53 و 4.80 بود. نتیجه گیری: روان درمانی یکپارچه نگر می تواند بر روی تصویر بدنی، خوردن آگاهانه و رضایت از درمان و درمانگر افراد تاثیر داشته باشد و با استفاده از این روش ممکن است بتوان نگرش افراد چاق را در این موارد تغییر داد و بهبود بخشید.

https://jmj.jums.ac.ir/article_700421_8e2b76b385ad7529cef884633410f3b7.pdf

دانشگاه علوم پزشکی جهرم مجله علوم پزشکی پارس 2717-0284 17 3 2022 12 25 The effect of Spirulina Microalgae extract on Bcl-2 Anti-Apoptotic Gene Expression in Brain Cancer Cell Line تأثیر عصاره ریز جلبک اسپیرولینا بر روی بیان ژن ضد آپوپتوتیک Bcl-2 در رده سلولی سرطان مغز 17 25 700422 10.52547/jmj.17.3.17 FA مهسا کاوسی گروه زیست شناسی، واحدتهران شرق،دانشگاه آزاداسلامی، تهران،ایران 0000-0002-1635-743x دلناز فاطمی کارشناس ارشد ژنتیک، گروه زیست شناسی، واحدتهران شرق،دانشگاه آزاداسلامی،تهران،ایران 0000-0001-5875-5199 Journal Article 2022 12 25 Introduction: U87 cell line contains glioblastoma cancer cells as the most acute type of human brain tumor. Increased expression of Bcl-2 gene in cancer cells has anti-apoptotic effect. In the present study the effect of Spirulina extract on gene expression in cancer cell line was investigated. Materials and Methods: In this in laboratory study, the U87 cell line was used. The brain cancer cell line was procured and cultivated from the Iranian Biological Resource Center. Cells were divided into two treatment and control groups. Spirulina alga extract was affected on the treatment group and its toxicity was measured using MTT assay (compound 3-(4,5-Dimethylthiazol-2-yl)-2,5-diphenyltetrazolium bromidefor). The reference gene in this study was GAPDH. RNA was extracted from control and control cells and cDNA was made. The expression of genes was evaluated using ∆∆Ct in Real-time PCR. Results: The result of MTT assay showed that the IC50 (Median Inhibition Concentration) value was 10.01 mg/ml for the 48 hour treatment. The result of Real-time PCR showed that the expression of Bcl-2 and the anti-apoptotic gene significantly decreased 3 folds in treatment group. Conclusion: According to the results of MTT assay and Real-time PCR, the expression of Bcl-2 significantly decreased 3 times in treatment group مقدمه: رده سلولی U87 شامل سلول های سرطانی گلیوبلاستوما به عنوان حادترین نوع تومور مغزی از رده انسانی می باشد. افزایش بیان ژن Bcl-2 در سلول های سرطانی اثر ضد آپوپتوزی دارد. در مطالعه حاضر اثر عصاره جلبک اسپیرولینا بر روی میزان بیان ژن در رده سلول سرطانی بررسی شده است. روش کار: در این مطالعه آزمایشگاهی، از رده سلولی U87 استفاده گردید. در این مطالعه رده سلولی سرطان مغز از مرکز ذخایر زیستی و ژنتیکی ایران تهیه و کشت داده شد. سلول ها به دو گروه تیمار و شاهد تقسیم شدند. تأثیر عصاره جلبک اسپیرولینا روی گروه تیمار با استفاده از MTT ( (compound 3-(4,5-Dimethylthiazol-2-yl)-2,5-diphenyltetrazolium bromidefor) ) سنجیده شد. ژن مرجع در این مطالعه GAPDH بود. از سلول های گروه تیمار و کنترل RNA استخراج و سپس cDNA ساخته شد. میزان نسبی بیان ژن های Bcl2 و GAPDH با استفاده ازReal-time PCR و Ct∆∆ مورد بررسی قرار گرفت. نتایج با استفاده از نرم افزار REST 2009 نسخه 2013 تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها: نتیجه MTT نشان داد که IC50 ( Median Inhibition Concentration) در 48 ساعت تیمار، mg/ml 10.01 می باشد. با انجام Real-time PCR مشخص شد که در این سلول ها، میزان بیان ژن ضد آپوپتوزی Bcl-2 به میزان 3 برابر کاهش معنی داری پیدا کرد. نتیجه گیری: با توجه به نتایج می توان گفت که در سلول های گروه تیمار با عصاره جلبک میزان بیان Bcl-2 سه برابر و به طور معنی داری کاهش داشته است.

https://jmj.jums.ac.ir/article_700422_d605f7b4b603e5b05cbd3a7b28c47f88.pdf

دانشگاه علوم پزشکی جهرم مجله علوم پزشکی پارس 2717-0284 17 3 2022 12 25 CD44 expression changes and increased apoptosis in MCF-7 cell line of breast cancer in simulated microgravity condition تغییرات بیانی ژن CD44 و افزایش میزان آپوپتوز در رده سلولی MCF-7 سرطان پستان در شرایط بی‌وزنی شبیه سازی شده 26 34 700423 10.52547/jmj.17.3.26 FA زهرا حاج ابراهیمی استادیار پژوهشی، دکتری تخصصی، پژوهشگاه هوافضا، وزارت علوم تحقیقات و فناوری 0000-0003-1567-7850 مریم صلواتی فر استادیار پژوهشی، دکتری تخصصی، پژوهشگاه هوافضا، وزارت علوم تحقیقات و فناوری 0000-0003-0745-5967 Journal Article 2022 12 25 Introduction: CD44 molecule plays a role in cell adhesion and conduction of growth and cell signaling pathways and is involved in many types of cancers including breast cancer, which is highly expressed in invasive basal tumors. Simulated microgravity (weightlessness) affects tumor cell proliferation and metastasis and has been introduced in recent years as a new method to study the growth and proliferation of cancer cells. Therefore, the aim of the present study was to investigate the gene expression of CD44 and the level of apoptosis in MCF-7 breast cancer cell line under simulated microgravity condition. Materials and Methods: MCF-7 cell line was proliferated under normal gravity and microgravity (1 and 3 days) using clinostat apparatus. Gene expression and apoptosis was measured using real-time PCR technique and Annexin V staining kit. Results: The results showed that microgravity reduce gene expression (50%) after 1 day and increased it four times after 3 days. Also, the level of apoptosis was increased 40% after 1 day of microgravity. Conclusion: It seems that the response of cancer cells to microgravity can be time dependent and microgravity treatment for 1 day on MCF-7 cell line may have positive effects on reducing the phenotype of cancer in this cell line and can consider as a new way for cancer therapy. مقدمه: مولکول CD44 در چسبندگی سلولی، هدایت رشد و مسیرهای سیگنالی سلول نقش داشته و در بسیاری از انواع سرطان ها از جمله سرطان پستان دخالت دارد، به گونه ای که بیان آن در تومورهای بازال تهاجمی بسیار زیاد است. بی وزنی شبیه سازی شده بر تکثیر و متاستاز سلول های توموری اثر می گذارد و درسال های اخیر به عنوان یک روش جدید برای مطالعه رشد و تکثیر سلول های سرطانی معرفی شده است. هدف از مطالعه حاضر بررسی بیان ژن CD44 و میزان آپوپتوز در رده سلولی MCF-7 سرطان پستان در شرایط بی‌وزنی شبیه سازی شده بود. روش کار: رده سلولی MCF-7 در شرایط جاذبه طبیعی و بی‌وزنی (1 و 3 روز) توسط دستگاه کلینواستت تکثیر شد. بیان ژن و میزان آپوپتوز با استفاده از روش Real-time PCR و کیت رنگ آمیزی انکسین 5 اندازه‌گیری شد. یافته ها: نتایج نشان داد که میزان بیان ژن پس از یک روز بیان ژن را 50 درصد کاهش و پس از 3 روز به میزان 4 برابر افزایش می دهد. همچنین میزان آپوپتوز به میزان 40 درصد پس از یک روز بی‌وزنی افزایش یافت. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد که پاسخ سلول‌های سرطانی به بی‌وزنی می‌تواند وابسته به زمان باشد و اعمال بی‌وزنی روی رده سلولی MCF-7 برای مدت یک روز می تواند اثرات مثبتی بر کاهش فنوتیپ سرطانی در این رده سلولی داشته باشد و بتواند به عنوان روشی جدید برای درمان سرطان مورد توجه قرار بگیرد.

https://jmj.jums.ac.ir/article_700423_5fc51eb10d411159fa89c26ce93efbde.pdf

دانشگاه علوم پزشکی جهرم مجله علوم پزشکی پارس 2717-0284 17 3 2022 12 25 Methicillin and Mupirocin resistance genes in Staphylococcus aureus isolated from hospital staff in Darab by using of Multiplex PCR ژن مقاوم به متی سیلین و موپیروسین در استافیلوکوکوس اورئوس جدا شده از پرسنل بیمارستان شهرستان داراب با روش Multiplex PCR 35 42 700424 10.52547/jmj.17.3.35 FA هوشنگ جمالی بخش میکروبشناسی،دانشگاه آزاد اسلامی جهرم، جهرم، ایران Journal Article 2022 12 25 Introduction: Methicillin and Mupirocin –resistance Staphylococcus aureus (MRSA) are considered as the important hospital pathogens. One of the important resources of this organism in nosocomial infection is related to hospital personnel. The objective of this research was is to investigate the frequency of MRSA gene in staphylococcus aureus isolated from Hospital staff in Darab by multiplex PCR. Materials and Methods: In this study, 150 hospital staffs were investigated and specimens of staphylococcus aureus which isolated from those were confirmed by biochemical and microbial methods. The disk diffusion method was used to determine the susceptibility of the isolates to methicillin and mupirocin antibiotic. Then, the presence of mec-A, mup and nuc genes were investigated by using of Multiplex PCR method. Results: Among of 150 subjects investigated, 120 ones (80%) were female. Totally, 53 people (35.3%) were carriers of Staphylococcus aureus which 42 and 11 were female and male, respectively. Among of the 11 staphylococcus aureus isolated in men, 4 cases were methicillin-resistant and any of them were not mupirocin-resistant. Of the 42 staphylococcus aureus isolated in women studied, 11 cases were methicillin-resistant and 2 cases were mupirocin-resistant. Using of molecular method, 11 isolates (9.5%) were contained mec-A gene and any of isolates were not contained mup gen. Conclusion: The frequency of methicillin- and mupirocin-resistant staphylococcus aureus among the personnel of Darab Hospital was relatively low. However, permanent control of the carriers and treatment of them can prevent the spread of this bacterium and its associated infections. مقدمه: استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی سیلین (MRSA ) Methicillin-Resistant Staphylococcus aureus و موپیروسین از پاتوژن های مهم بیمارستانی می باشد. یکی از منابع مهم این ارگانیسم در عفونت بیمارستانی، پرسنل بیمارستان می باشند. هدف این تحقیق تعیین فراوانی ژن مقاوم به متی سیلین و موپیروسین در استافیلوکوکوس اورئوس جدا شده از پرسنل بیمارستان با روش Multiplex PCR می باشد. روش کار: در این مطالعه 150 نفر از پرسنل بیمارستان بررسی گردیدند و نمونه استافیلوکوکوس اورئوس جدا شده از آنها با روش های بیوشیمیایی و میکروبی تایید شدند. جهت تعیین میزان حساسیت سویه ها نسبت به آنتی بیوتیک متی سیلین و موپیروسین از روش دیسک دیفیوژن استفاده شد. سپس، حضور ژن های mup ، mec A و nuc با استفاده از Multiplex PCR بررسی شد. یافته ها: از بین 150 فرد مورد مطالعه، 120 نفر (80%) زن بودند. در مجموع 53 نفر (35.3%) ناقل استافیلوکوکوس اورئوس بودند که 42 نفر زن و 11 نفر مرد بودند. از 11 ایزوله جدا شده از مردان، 4 مورد مقاوم به متی سیلین بودند و هیچ کدام به موپیروسین مقاوم نبودند. از 42 ایزوله جدا شده از زنان، 11 مورد مقاوم به متی سیلین و 2 مورد مقاوم به موپیروسین بودند. . با استفاده از روش مولکولی، تعداد 11 ایزوله (9.5%) دارای ژن mecA بودند و هیچ سویه ای دارای ژن mup نبودند. نتیجه گیری: شیوع استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی سیلین و موپیروسین میان پرسنل بیمارستان داراب، نسبتاً کم بود. با این حال کنترل دائمی ناقلین و درمان آنها می تواند از اشاعه این باکتری و عفونت های حاصل از آن جلوگیری نماید.

https://jmj.jums.ac.ir/article_700424_02155b2b592f9fee87426d69cfd726a8.pdf

دانشگاه علوم پزشکی جهرم مجله علوم پزشکی پارس 2717-0284 17 3 2022 12 25 Effect of intravenous injection of hydrocortisone and lidocaine 2% on pain after propofol injection: a double-blind randomized clinical trial اثر تزریق داخل وریدی هیدروکورتیزون و لیدو کایین 2% بر درد پس از تزریق پروپوفول: یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی دو سویه کور 43 49 700425 10.52547/jmj.17.3.43 FA مهرداد ملک شعار استادیاربیهوشی،فلوشیپ مراقبت های ویژه،مرکزتحقیقات بیهوشی،مراقبت های ویژه و کنترل درد،دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان،بندرعباس، ایران 0000-0002-2053-1138 هاشم جری نشین دانشیاربیهوشی،فلوشیپ بیهوشی قلب و توراکس،مرکزتحقیقات بیهوشی،مراقبتهای ویژه وکنترل درد،دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان،بندرعباس، ایران 0000-0001-9269-1205 مجید وطن خواه استادیاربیهوشی،مرکزتحقیقات بیهوشی،مراقبت های ویژه وکنترل درد،دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان، بندرعباس، ایران 0000-0002-2053-1138 Journal Article 2022 12 25 Introduction: Propofol is an intravenous anesthetic drug that has been widely used in outpatient and short-term surgery due to its rapid recovery. However, pain during propofol injection can cause discomfort in 28 to 91% of patients. Various sources have argued that the effects of hydrocortisone and lidocaine on pain during propofol injection are contradictory. The present study was investigated the comparison of effect of hydrocortisone and lidocaine on pain during propofol injection. Materials and Methods: In a randomized double-blind clinical trial, 150 patients, aged 15-65 years with ASA I and II physical grade who were candidates for elective surgery under general anesthesia at Shahid Mohammadi Hospital in Bandar Abbas in 2019 were enrolled. They were, randomly divided into 3 groups of 50 subjects'. Group a received lidocaine 2%, 1 mg / kg; group B received 25 mg hydrocortisone; and group C received 5 ml saline. The severity and incidence of pain after propofol injection were evaluated. Data were analyzed by SPSS software, version 19 and analyzed by independent t-test and chi-square or fisher exact test. P-values less than 0.05 were considered as significant. Results: There was a significant difference in incidence of pain during propofol injection between the three groups (lidocaine and hydrocortisone, lidocaine and hydrocortisone with normal saline) (p<0.001). There was also a significant difference in pain severity between the lidocaine and hydrocortisone with normal saline groups, while there was no significant difference between the lidocaine and hydrocortisone groups (p= 0.615). The effect of hydrocortisone and lidocaine on pain was not significant. According to sex, age and weight Conclusion: Hydrocortisone and lidocaine reduce pain during propofol injection and the effect of lidocaine was more than hydrocortisone. However, using of these medications may be able to reduce the pain resulted during propofol injection. مقدمه: پروپوفول یک داروی هوشبری داخل وریدی است که به علت ریکاوری سریع، کاربرد وسیعی در اعمال جراحی سرپایی و کوتاه مدت پیدا کرده است. با این وجود درد حین تزریق پروپوفول منجر به ناراحتی در 28 تا 91 درصد بیماران می شود. منابع مختلف تاثیر تزریق هیدروکورتیزون و لیدوکائین بر درد حین تزریق پروپوفول را ضد و نقیض می دانند. مطالعه ی حاضر به مقایسه اثر هیدروکورتیزون و لیدوکائین بر درد حین تزریق پروپوفول پرداخته است. روش کار: در یک کارآزمایی بالینی دوسوکور تصادفی شده، تعداد 150 بیمار با کلاس فیزیکی ASA I و II در سنین 15 تا 65 سال که کاندید عمل جراحی الکتیو با روش بیهوشی عمومی در بیمارستان شهید محمدی بندرعباس درسال 1398 بودند، وارد مطالعه شدند. این بیماران به طور کاملاً تصادفی به 3 گروه مساوی 50 نفره تقسیم شدند. گروه A لیدوکائین %2 به میزانmg/kg 1، گروه B هیدوکورتیزون به میزان 25 میلی گرم و گروه C سرم نمکی به میزان 5 میلی لیتر دریافت کردند. شدت و بروز درد پس از تزریق پروپوفول مورد بررسی قرار گرفت. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 19 و آزمون های t و مجذور کای یا فیشر تحلیل شدند. مقادیر p کمتر از 0.05 معنادار در نظر گرفته شد. یافته ها: بروز درد حین تزریق پروپوفول بین هر سه گروه (لیدوکائین و هیدروکورتیزون، لیدوکائین و هیدروکورتیزون با نرمال سالین) متفاوت بود (p<0.001). همچنین تفاوت معناداری از نظر شدت درد بین گروه لیدوکائین و هیدروکورتیزون با نرمال سالین مشاهده شد. ولی بین گروه لیدوکائین و هیدروکورتیزون، این تفاوت معنادار نبود (p=0.615 ). مقایسه اثر هیدروکورتیزون و لیدوکائین روی شدت درد نیز بر اساس جنسیت، سن و وزن معنادار نبود. نتیجه گیری: هیدروکورتیزون و لیدوکائین هر دو موجب کاهش درد حین تزریق پروپوفول شده ولی اثر لیدوکایین بیشتر از هیدروکورتیزون می باشد. بنابراین، استفاده از این داروها ممکن است بتواند درد ناشی از تزریق پروپوفول را کاهش دهد.

https://jmj.jums.ac.ir/article_700425_8842c14adb4a58a22fb2aeeedcdef60c.pdf